Dingen die je alleen begrijpt als je ooit zelf je pakketjes hebt ingepakt

Er is een club van mensen die dit begrijpt.

Je herkent ze niet aan hun kleding of aan wat ze doen. Je herkent ze aan de blik in hun ogen als iemand zegt "ik pak mijn bestellingen gewoon zelf in, het stelt niet zoveel voor." Een blik van herkenning. Van gedeeld trauma. Van iemand die weet hoe laat het is, letterlijk, want het was vaak na middernacht.

Ben jij ooit begonnen met je webshop vanuit je slaapkamer, je garage, je bijkeuken of dat ene hoekje van de woonkamer dat langzaam werd opgeslokt door dozen en luchtkussens? Dan is deze blog voor jou.

Welkom in de club.

De tape

We beginnen met de tape. Want de tape verdient een eigen kopje.

Er is geen ervaring in de wereld van zelf verzenden die zo universeel herkenbaar is als de tape die opraakt op precies het verkeerde moment. Niet aan het begin van de dag. Niet als je even naar de winkel kunt. Maar op donderdagavond om half elf, als je nog twaalf dozen moet dichten en de dichtstbijzijnde supermarkt om tien uur dichtgaat.

En dan is er nog de tape die het wel doet, maar net niet genoeg. Die half loslaat na drie dozen. Die krult als je hem afscheurt. Die altijd precies scheef gaat als je de doos al halverwege dicht hebt. Die zichzelf oprolt als je even niet oplet en dan tien minuten zoek is.

Iedereen die ooit zelf heeft ingepakt heeft een tape-verhaal. Niemand wil erover praten. Iedereen begrijpt het.

De dozen

De dozen zijn het tweede hoofdstuk in dit verhaal.

In theorie heb je dozen van het juiste formaat. In de praktijk heb je altijd te veel van één maat en te weinig van de andere. Het product dat je moet verzenden is net iets te groot voor de kleine doos en zwemt rond in de grote. Je vouwt de flappen creatief om. Je gebruikt net iets te veel tape om het te compenseren. Je zegt tegen jezelf dat het wel goed zit.

En dan bestelde je klant twee producten. Samen passen ze in geen enkele doos die je hebt. Je overweegt serieus of je twee aparte dozen kunt sturen. Je rekent uit wat dat kost aan verzendkosten. Je besluit dat het niet kan. Je gaat op zoek naar een grotere doos. Die heb je niet.

Het is 23:00 uur.

De printer

De labelprinter die het drie keer per week niet doet. Of erger: de gewone printer die je gebruikt omdat je geen labelprinter hebt, waarbij je labels uitprint op A4, ze uitknipt en plakt en halverwege ontdekt dat de inkt op is.

Of de printer die wél werkt, maar waarvan je vergeet dat er ander papier in zit, waardoor je labels er ineens anders uitzien en je twijfelt of de barcode nog leesbaar is. Je scant hem tien keer met je telefoon om te checken. Hij werkt. Waarschijnlijk.

De slaapkamer die langzaam verdwijnt

Het begon met één stapel dozen in de hoek.

Toen twee stapels. Toen een pallet die er "tijdelijk" stond maar er vier maanden bleef. Toen een systeem van rekken dat je in het weekend zelf had gemonteerd en dat een beetje scheef stond maar het deed het. Toen de geur van karton die overal in trok. Toen het moment waarop je partner zei: "dit moet anders."

De slaapkamer-webshop is een instelling. Een roemruchte fase in de geschiedenis van elke ondernemer die ooit vanuit niets is begonnen. Je kijkt er met gemengde gevoelens op terug. Trots omdat je het deed. Opgelucht dat het voorbij is.

De bestellingen die altijd tegelijk binnenkomen

Maandagochtend. Je hebt een rustig weekend gehad. Misschien tien bestellingen, verspreid over twee dagen. Prima te doen.

Dan is het maandagochtend negen uur en komen er in één uur twintig bestellingen binnen. Omdat je een post had die het goed deed. Of omdat iemand je had gedeeld in een grote Facebookgroep. Of gewoon omdat het maandag is en mensen in het weekend hun winkelmandje vullen en maandagochtend afrekenen.

Je weet het niet. Je hebt geen tijd om het uit te zoeken. Je pakt in.

Het postkantoor

Twee keer per week naar het postkantoor. Met een kar. Of met de auto, want de kar trekt te veel aandacht op straat en je wilt niet dat de buren zien hoeveel dozen je meedraagt want dan moet je uitleggen wat je doet en dat duurt altijd langer dan je wilt.

De mevrouw achter de balie kent je inmiddels. Ze vraagt niet meer hoeveel dozen het zijn. Ze kijkt alleen even en begint te tellen. Dat is efficiënt. Dat is ook een teken dat je hier te vaak bent.

De fout die je nooit vergeet

Iedereen die zelf heeft ingepakt heeft er één. De bestelling waarbij het verkeerde product in de doos zat. De twee klanten van wie je de adressen per ongeluk hebt omgewisseld. Het product dat je had ingepakt maar vergeten was te scannen, waardoor de voorraad niet klopte.

De klant die mailde. De verontschuldiging die je stuurde. De nieuwe bestelling die je gratis opstuurde. Het gevoel van "dit mag nooit meer gebeuren" dat twee weken aanhield.

En dan de volgende fout. Want je was moe. Want je deed te veel tegelijk. Want je was een ondernemer die ook nog logistiek moest doen terwijl je eigenlijk gewoon ondernemer wilde zijn.

Het moment dat je besloot te stoppen

Je weet nog precies wanneer het was.

Misschien was het de avond voor kerst, toen je tot twee uur 's nachts dozen aan het dichtplakken was. Misschien was het de zomervakantie die je voor de derde keer niet nam omdat je niet weg durfde. Misschien was het het moment waarop je uitrekende hoeveel uur je per week kwijt was aan inpakken en realiseerde dat je jezelf een minimumloon betaalde voor het minst leuke deel van je werk.

Of misschien was het gewoon een doodgewone dinsdagmiddag waarop je dacht: dit is niet waarom ik ben begonnen.

En toen je het uitbesteedde

De eerste week voelde raar. Je checkte het systeem drie keer per uur om te zien of de orders wel goed werden verwerkt. Je stuurde een berichtje om te vragen of alles goed ging. Je controleerde de trackingnummers van de eerste tien bestellingen persoonlijk.

En toen ging je een keer een middag werken aan je merk. Aan je marketing. Aan het gedeelte van je bedrijf waar je goed in bent en waar je energie van krijgt. Zonder te kijken hoe laat het was. Zonder te denken aan dozen, tape of printers.

En je dacht: waarom heb ik dit niet eerder gedaan.

Voor iedereen die het herkent

Dit blog is geen reclame. Het is een eresaluut.

Aan iedereen die ooit 's avonds laat dozen heeft ingepakt op de slaapkamervloer. Die tape heeft gekocht bij drie verschillende tankstations in één week. Die het postkantoor zo goed kent dat ze je op je voornaam noemen. Die een vakantie heeft overgeslagen omdat de webshop niet kon wachten.

Jullie weten wat het kost om iets van de grond te krijgen. Jullie hebben het met eigen handen gedaan. En dat verdient respect, ongeacht of je nu nog zelf inpakt of allang hebt uitbesteed.

Bij Maximus Packing werken we elke dag voor ondernemers die die fase kennen. Sommigen zitten er nog middenin. Anderen zijn net de overstap aan het maken. En sommigen kijken er met een glimlach op terug vanuit een bedrijf dat veel groter is geworden dan die eerste stapel dozen in de hoek van de slaapkamer.

Aan al die mensen: wij snappen het. En wij pakken het graag voor jullie in. 📦